Εξ ανατολών

Μπορώ να σταματήσω τον ήλιο ν’ ανασαίνει το φως
για ν’ ακούσω τη φωνή σου να γεννάει μέσα μου
δράκους του έρωτα θαλασσινούς
κύματα να σηκώνουν, τον νου να συννεφιάζουν
και στ’ άγγιγμα σου δροσιά κι άρωμα μυστικό
δικό σου να σκορπίζουν.

Advertisements

Όνειρα

Στους κόμπους του ιδρώτα
τρέχουν τα όνειρά μας.
Ίσως, όταν πεθάνω,
να ταξιδέψω σ’όλη τη Γη
μέσα στα όνειρα
κάποιου καλού εργάτη.

Σιωπηλή προσταγή

Κάποια σιωπηλή προσταγή του νόμου
κι η όψη μας άλλαξε.
Φορέσαμε τα χάρτινα χαμόγελα
που μας χορήγησαν οι άρχοντες, κι είπαμε
«Τώρα πια θα είμαστε ευτυχισμένοι.»

Ο ήλιος σηκώθηκε με προσταγή του Βασιλέως.
Έτσι λένε κάποιοι.
Οι εργάτες κινούν για την δουλειά,
κι οι κηφήνες, αιώνιοι μνηστήρες
κινούν για την Βασίλισσα.

Γαλήνη

Γαλήνη είναι ένας βράχος στο ακρογιάλι

που ακόμα κι αν δεν κατανοεί τα φαινόμενα γύρω του

-τον ήλιο, τον αέρα, την θάλασσα-

και το πώς εκδηλώνονται,

παραμένει άκριτα πιστός στη φύση του.

Δεν το καταλαβαίνω το αφηρημένο, το ξέγνοιαστο
γεννήθηκα επάνω στις γραμμές
των σχολικών τετραδίων
και έμαθα να περιφρονώ τα περιθώρια.